هدف یادگیری
فراگیر پس از مطالعه این بخش قادر خواهد بود روش‌های مبتنی بر درآمد را در ارزش‌گذاری دارایی‌های نامشهود شناسایی و به‌کار گیرد.
محتوای درس
رویکرد درآمدی یکی از سه رویکرد اصلی در ارزش‌گذاری دارایی‌های نامشهود است که بر اساس توانایی دارایی در ایجاد جریان‌های نقدی آتی استوار است.
در این رویکرد، ارزش دارایی برابر است با ارزش فعلی جریان‌های نقدی آتی که انتظار می‌رود دارایی در طول عمر مفید خود ایجاد کند.
روش‌های اصلی در رویکرد درآمدی:
۱. روش تنزیل جریان نقدی (DCF)
در این روش، جریان‌های نقدی آتی بر اساس یک نرخ تنزیل مناسب به ارزش فعلی تبدیل می‌شوند. نرخ تنزیل معمولاً منعکس‌کننده ریسک دارایی است.
۲. روش درآمد اضافی چندگانه (MEEM)
این روش برای ارزش‌گذاری دارایی‌های اصلی یک کسب‌وکار مانند روابط با مشتریان استفاده می‌شود و درآمد اضافی پس از کسر بازده سایر دارایی‌ها را محاسبه می‌کند.
۳. روش اجاره‌بهای اجتناب‌شده (Relief from Royalty)
در این روش فرض می‌شود که اگر شرکت مالک دارایی نبود، باید برای استفاده از آن حق امتیاز پرداخت می‌کرد. ارزش دارایی برابر با ارزش فعلی این پرداخت‌های اجتناب‌شده است.
پرسش کنترلی
در روش Relief from Royalty، کدام گزینه صحیح است؟